Ölümden Kaçarcasına...

Bu sabah; erken uyandım
Boyadım gönlümün duvarını maviye
Oturdum
Ve
Sustum
Öylece…


Sessizliği yırtan bir çığlık gibiyim
Suskunluk
Çaresizlik
Buhranla…
Buruk bir sevinç var dudaklarımda,
Yüzüme vuran yalnızlık rüzgarıyla...


Dur diyorum sessizliğe (DUR)
Ve Korkuyorum…
Yürüyorum, kapkaranlık bir sokağın tam ortasında
Yürüyor ve korkuyorum…
Hızlanıyor ayaklarım...


Öylece karanlığın içinde serpiliyorum, geceye...
Koşuyorum sonra… Koştukça ağlıyorum
Savaşıyorum… Karanlıkla, Kendimle…
Kendimi suçluyor,
Kendimden kaçmaya başlıyorum.
Yalnızlığım biraz daha yalnızlaşıyor
Çığlık atarcasına susuyorum karanlıkta
Durmadan koşuyor ve ağlıyorum...
Ölümden Kaçarcasına....